DE KLASSIEKER VAN DE MARKIES

Zo mag je de rit van vandaag gerust noemen! Rondje Zeelandbrug staat al jaren op het routeschema. Ook persoonlijk rijd ik graag over de 5 kilometer lange brug naar Zierikzee. Het is bij dit ritje altijd wel van belang om te kijken hoe de wind waait. Vandaag was dat uit nagenoeg zuidelijke richting en dat betekent dat je hem eigenlijk drie kwart van de tijd min of meer tegen heb. Eerst als je van oost naar west rijdt komt hij links van voren, na Zierikzee rijden we van west naar oost en komt hij min of meer schuin rechts van voren en het laatste stuk terug naar huis van noord naar zuid pal van voren…..

Maar wat vandaag in ieder geval wel 100% mee viel was de zon. DE afgelopen dagen waren de voorspellingen niet bepaald gunstig maar het zou deze ochtend niet alleen droog blijven, al vrij snel scheen de zon volop en pas na zo’n twee uur fietsen kwamen de eerst wolken opzetten die uiteindelijk wel een gesloten dek vormde tegen de tijd dat we weer thuis waren. Maar geen gespetter dus en ook de temperatuur was ondanks, of juist door de wind aangenaam: Net iets onder de twintig graden!

Toch waren het die voorspellingen vermoed ik die tot een behoorlijk tegenvallende opkomst leidde. Slecht 14 leden, inclusief chauffeur van de dag Huub, stonden om 9 uur aan de start op de Boulevard. Nadat Piet zich bij ons gevoegd heeft trekken we onszelf iets na acht uur (of zou het daar aan gelegen hebben??) in beweging en zijn we op pad. Zoals al vermeld met een straffe tegenwind rijden we zuidwaarts richting de Binnenbanddijk. Ik houd het tempo laag zodat iedereen kan aansluiten en we niet al vanuit de start hoog de hartslag in gejaagd worden.

Als ritkapitein heb ik me er al bij neergelegd dat ik vandaag de nodige kilometers op kop zal rijden. Ik ben dan ook blij dat Arjan niet allen zegt dat hij de eerste 60 kilometer wel voor zijn rekening wil nemen maar daarbij ook daad bij het woord voegt! Samen proberen we een acceptabel tempo te ontwikkelen. Iets wat bij Arjan duidelijk beter af gaat dan bij mij. Ik heb heel de ochtend al wat last van buikpijn en ik voel de kracht in sneltreinvaart uit mijn benen stromen. Ik ben dan ook heel blij dat Charl snel mijn plek op de eerste rij overneemt. Samen met Arjan lukt het hem op het fietspad van de oude rijksweg een constant tempo te ontwikkelen wat voor iedereen goed te doen is. (Voor zover ik dat kon nagaan…)

Voor Krabbendijke neemt Albert-Jan de plek van Charl in terwijl Arjan onverstoorbaar door ploetert. Het tempo gaat volgens mij nu wel iets omhoog maar dat komt ook omdat we nu met enige regelmaat noordwaarts rijden richting Yerseke. Hier kan de bus ons niet volgen maar we zien Huub even verder al op ons wachten alvorens we het dorp  van de mossels en oesters binnen rijden. Albert-Jan is niet helemaal bekend met de route maar vanuit tweede lijn gids ik hem steeds weer het juiste weggetje of pad in.

Na enige tijd doemt het eerste pukkeltje van de dag op. De klim naar de Posbrug. Geen spectaculaire klim maar wel een venijnig ding door de tegenwind. Op verzoek van sommige leden laat Albert-Jan het tempo wat zakken en zodoende komen we gezamenlijk boven. Snel de brug over en dan wind mee lekker naar beneden zoeven en even de benen laten ontspannen. Na Wemeldinge behoren we het fietspad op de Oosterscheldedijk te volgen. Maar Rechter koprijder Arjan blijft op de weg rijden waardoor de linker en rechter helft van het peloton nu opeens gescheiden verder gaan. Op de dijk is het Albert-Jan die een sliert TC-ers achter zich aan trekt terwijl op de weg Arjan de rest op sleeptouw neemt. Gelukkig is het niet druk omdat er geen duikers of andere toeristen te zien zijn. Al snel rijdt het treintje met Albert-Jan als locomotief wat weg van de mannen op de weg. Ik neem dan maar van Arjan over omdat die al 40 kilometer op kop rijdt! Een paar kilometer verderop komen de treintjes weer samen op het fietspad richting de Goese Meren.

We rijden rap verder en al snel buigen we rechtsaf om noordwaarts te gaan rijden richting de Zeelandbrug. Even verderop moeten we de sluizen passeren. Ik zie dat er een stoplicht voor ons op rood staat. Het is me niet duidelijk voor wie dat licht bedoeld is want de slagbomen verderop staan open en ook alle auto’s rijden nog steeds rechtdoor over de oostelijke sluisweg. Maar dat stoplicht was wel degelijk voor ons bedoeld want voor ons gaat de slagboom prompt dicht. Die slagboom sluit pontificaal de weg af en er rest ons niets anders dan allemaal de fiets over het hekwerk te tillen. Even verderop hetzelfde tafereel bij de volgende slagboom. Ik weet niet of men het er om deed vanuit de centrale maar het leek verdacht veel op wielrennertjes pesten….

Door al dat kruip en sluipwerk is het tempo ontregelt en het duurt even voor we weer een beetje als een groep samen rijden. Op dat moment rijden we de brug al op en houd ik mijn hart vast over het tempo dat gaat komen met de wind vol in de rug. Maar het blijft netjes beheerst en niemand hoeft hier te lossen. Voor ons zien we al ruim van te voren dat de brug opengaat. Wij zijn er dan nog zeker 3 kilometer van verwijderd maar een blik op mijn horloge vertelt met dat het pas 9:56 is. Dat is dus vier minuten te vroeg. Iets wat voor ons prima uit komt maar de grote collega fietsgroep die vijf minuten voor ons de brug op reed wordt abrupt gedwongen om te stoppen….

Na de brug houden we onze gebruikelijke plaspauze nabij Zierikzee op de parkeerplaats. Goed opletten hoe je gaat staan want de wind is stevig en je wilt natuurlijk geen gele benen! De meeste leden drinken hier ook nog wat en eten een banaan of nemen een gelletje. Daarna gaan we verder voor de rest van de rit. Lars pakt fanatiek de kop maar heeft niet in de gaten dat nog niet iedereen al op de fiets zit. Wanneer we wat meer windaf draaien sluit iedereen langzaam maar zeker aan. Albert-Jan neemt de beurt van Lars over en ook omdat we de wind nu een beetje van achteren hebben gaat het tempo gestaag omhoog. Ik zit in derde rij en naast me fiets good old Richard die het vandaag moeiteloos kan bijhouden. Dus laat ik Albert-Jan zijn gang gaan en we regelmatig ruim boven de 36 km/uur aanhouden.

Het volgende draaipunt in de route is de Philipsdam. Vanaf hier is het wind weer recht op kop. Gelukkig kunnen we weer een beroep doen, of beter gezegd: Nog steeds, op Albert-Jan die het beulswerk voor zijn rekening neemt, af en toe bijgestaan door een tijdelijke dappere helper. Aan het einde van de weg vergeet onze kopman de afslag naar rechts te nemen maar draait hij linksaf richting de brug. In snel overleg besluiten we om maar gewoon door te rijden. Dat doen we pas nadat we eerst op Jan Mens gewacht hebben die door kramp achterop was geraakt. We besluiten dan ook om niet te splitsen vandaag omdat de groep zo klein is. In plaats daarvan rijden we linia recta richting het A finale parcours dat we gezamenlijk af zullen leggen. Ook besluiten we dat we de eerste helft bij elkaar blijven en pas halverwege de Rubeerdijk vrije finale is.

Ikzelf neem nu maar plaats op kop en voer het tempo niet te ver op zodat iedereen bij kan blijven. Maar Albert-Jan heeft blijkbaar niet goed opgelet of heeft het niet goed begrepen want hij dendert als snel links van de ventweg op snelheid weg. Charl, Lars en Farzad zitten in het wiel en rijden in eerste instantie mee. De laatste twee hebben al snel in de gaten dat de rest niet volgt en haken af om op ons te wachten. Albert-Jan en Charl blijven echter gewoon doorgaan en die zien we al snel uit ons beeldveld verdwijnen. Jammer voor hun zal dat wel betekenen dat ze niet in de uitslag zullen komen.

AL die tijd ben ik gewoon op kop blijven doorrijden. Rekening houdend met de wind kies ik een tempo dat voor allen te doen moet zijn. Af en toe komt Lars me aflossen. Zodra we bij het gebruikelijke punt aankomen waar de bus wacht op de A-finalisten is het vrij. Ik blijf stug door trappen op kop en wacht op wat gaat komen. Arjan is de eerste die wat probeert. Ik reageer snel en sluit aan, net als de rest. Al ras zit ik weer met mijn neus in de wind en trap gewoon door. Ik schat in dat ik de snelste ben in de sprint van deze groep. Het is dus zaak om niemand weg te laten rijden. Gelukkig wordt ik niet veel getest. Het is nog een keer Arjan en daarna Farzad die wat proberen. Beide keren counter ik vrij gemakkelijk en mag ik steeds weer op kop rijden. Het duurt tot vlak voor het viaduct voor iemand de sprint inzet. Niels probeert het maar de echte punch ontbreekt zodat ik al snel in zijn wiel zit. Dan besluit ikzelf aan te gaan en afgetekend kom ik over de finsh voor Arjan en Frank. De rest volgt niet al te veel later. Charl en Albert-Jan staan ons al op te wachten….

Daarna rijden de meesten terug naar ’t Strandhuys. Ikzelf sla al in Halsteren af naar huis omdat mijn dochter Karlijn op bezoek is.

Daan